1203 ks. Mikołaj z Kotlowa
ok. 1413 ks. Jan z Drożdżyna
ok. 1520 ks. Benedykt z Poznania
1641-1654 ks. Marcjan Samulewicz
1863-1870 ks. Seweryn Nawrocki
1870-1875 ks. Tomasz Tomaszewski
1915-1925 ks. Roman Wesołowski
1624-1640 ks. Tomasz Cholewicz
1654-1695 ks. Mateusz Staniszewicz
1695-1721 ks. Jan Maniszewski
1721-1744 ks. Aleksander Świderski
1744-1765 ks. Gaspary Bronikowski
1765-1776 ks. Wojciech Giżycki
1776-1786 ks. Franciszek Sztyer
1786-1788 ks. Józef Chodaczewski
1788-1794 ks. Wojciech Kurzawski
1794-1825 ks. Bazyli Okaliński
1825-1838 ks. Franciszek Przeradzki
1838-1856 ks. Marcin Ciecholewski
1856-1863 ks. Stanisław Klemczyński
1875-1878 ks. Walenty Śmigielski
1878-1879 ks. Stanisław Wincenty Wiśniewski
1879-1881 ks. Walenty Śmigielski
1881-1886 ks. Stanisław Maj
1886-1892 ks. Ignacy Knast
1893-1906 ks. Józef Jurek
1906-1915 ks. Stefan Jadomski
1925-1941 ks. Teodor Błażejewski
1945-1946 ks. Wacław Perz
1946-1947 ks. Michał Sujata
1947-1968 ks. Wacław Góra
1978-1980 ks. Henryk Rękoś
1980-1984 ks. Bernard Slotta
1984-1989 ks. Leszek Grzelak
1989-1992 ks. Tomasz Kurkowiak
1992-1994 ks. Tadeusz Malchrowicz
1994-1997 ks. Zygmunt Łukowiak
1997-2021 ks. Adam Kosmała
2021-obecnie ks. Łukasz Ograbek
1830 ks. Antoni Bilski
1855-1856 ks. Andrzej Idzikowski
1856-1857 ks. Leon Ruszczyński
1859-1860 ks. Ferdynand Peiszke
1860-1863 ks. Franciszek Kluczyński
1864-1868 ks. Franciszek Włoszkiewicz
1868-1869 ks. Kazimierz Szulczewski
1869-1870 ks. Antoni Górkiewicz
1870-1872 ks. Kazimierz Pasikowski
1872 ks. Michal Rudnicki
1872-1873 ks. Napoleon Osmólski
1873 ks. Leopold Fleischer
1877 ks. Kowalewski
1878 ks. Antoni Piasecki
1879 ks. Budryl
1887-1889 ks. Roman Kucner
1889-1892 ks. Hieronim Zynka
1892-1893 ks. Dionizy Echaust
1893-1894 ks. Juliusz Rejewski
1894-1896 ks. Juliusz Cichowski
1896-1898 ks. Roman Lorenz
1898 ks. Telesfor Nawrocki
1898-1900 ks. Seweryn Stefański
1900 ks. Mieczysław Rogaliński
1900-1904 ks. Franciszek Ruszczyński
1908 ks. Józef Olejnik
1961-1968 ks. Zygmunt Koralewski
Ks. Benedykt z Poznania ok.1520
- Zajmował się życiem Piotra Włostowica możnowładcy śląskiego. Zmarł w 1527 r jako proboszcz kościoła pw. Św. Ducha we Wrocławiu
Ks. Bazyli Okaliński 1794-1825
- Notariusz dekanalny, kanonik regularny laterański. Był proboszczem aż 31 lat. Zmarł 10 maja 1825 roku w Kotłowie w wieku 69 lat.
Ks. Franciszek Przeradzki 1825-1838
- W latach 1832-33 był prodziekanem ostrzeszowskim, ponieważ władze pruskie nie zgodziły się by objął urząd dziekana. W 1848 roku został proboszczem w Wałkowie i członkiem powiatowego Komitetu Narodowego w powiecie krotoszyńskim
Ks. Marcin Ciecholewski 1838-1856
- Drugi asesor dekanalny. Proboszcz Kotłowa przez 22 lata aż do śmierci 30 lipca 1856.
Ks. Stanisław Klemczyński 1856-1863
- urodził się w 1819 r. jako syn wielce szanowanego mieszczanina mikstackiego Józefa Klemczyńskiego i jego żony Wiktorii z d. Pasikowskiej. Jego dom rodzinny przesiąknięty był na wskroś patriotyzmem. Już jego pradziadek ze strony matki – Józef Pasikowski, jako Prezydent Miasta Mikstatu w 1789 r. był sygnatariuszem Aktu Zjednoczenia Miast Polskich i uczestnikiem słynnej „czarnej procesji” delegatów miast królewskich, która podczas Sejmu Czteroletniego przeszła ulicami Warszawy, aby upomnieć się o prawa dla stanu mieszczańskiego.
Jego dziadek ze strony matki – Stanisław Pasikowski został mianowany 13 maja 1808 r. przez Fryderyka Augusta – Króla Saskiego i Księcia Warszawskiego Burmistrzem Mikstatu. Po jego urzędowaniu do dziś pozostał budynek starej szkoły przy ul. Kaliskiej, wzniesiony w 1809 r. Zaś ojciec – Józef Klemczyński w wieku zaledwie 16 lat zaciągnął się do gwardii napoleońskiej i odbył m.in. kampanię w Hiszpanii.
Ksiądz Klemczyński święcenia kapłańskie otrzymał w 1846 r. i od tego momentu łączy pracę duszpasterską z działalnością patriotyczną. Pracuje jako wikariusz w Biezdrowie, a następnie w Ostrzeszowie, gdzie jest gorliwym duszpasterzem, ale także prężnym działaczem w Lidze Polskiej. Organizował nabożeństwa patriotyczne. Po odejściu z Ostrzeszowa pracuje, jako proboszcz, przez sześć lat w Błociszewie. W 1856 przybywa do Kotłowa i tu osiada. Na przełomie 1859/1860 r. przeprowadził – jedyne na przestrzeni całego wieku – prace renowacyjne świątyni, której początki sięgały czasów piastowskich. Przy każdej okazji podkreślał też, że jest Polakiem. Dlatego pełniąc funkcję inspektora szkolnego używał wszędzie języka polskiego także w korespondencji urzędowej.
Gdy wybuchło powstanie styczniowe, bez chwili wahania, angażuje się i tworzy tajny komitet. Organizuje oddział ochotników do walki zbrojnej. Do oddziału zgłaszają się mieszkańcy Kotłowa, Biskupic, Strzyżewa i Kaliszkowic. Dnia 11 lutego 1863 roku wyrusza Ks. Klemczyński z około 30 powstańcami do walki zbrojnej. Główną bronią walczących były kosy, wykute w kuźni mikstackiego kowala Plejsnera. Po przekroczeniu granicy pruskiej ochotnicy trafiają pod rozkazy Franciszka Parczewskiego. 22 kwietnia 1863 r. niedaleko Rudnik, we wsi Kluski, rozegrała się bitwa z oddziałami rosyjskimi. W bitwie tej zginął Ks. Klemczyński, jak i wielu powstańców, a ci którzy przeżyli narażeni byli na aresztowania i zsyłkę w głąb Rosji. Pruski generał Wilhelm Willisen w swoim raporcie dla kanclerza Bismarcka określił Ks. Klemczyńskiego mianem przywódcy powstańczego na powiat ostrzeszowski i kępiński. Wiadomość o śmierci ks. Klemczyńskiego i jego towarzyszy szybko dotarła do parafii i okolic. W Ostrzeszowie odprawiono nabożeństwo za duszę ks. Klemczyńskiego, a w rocznicę śmierci w kościele farnym w Mikstacie. Ogłoszenia o tym zamieszczono w Dzienniku Poznańskim. Ks. Klemczyński został pochowany w odrębnej mogile obok zbiorowego grobu pozostałych powstańców na cmentarzu parafialnym w Dzietrznikach. Natomiast miejsce bitwy upamiętniono obeliskiem z napisem: „PAMIĘCI POLEGŁYCH W POWSTANIU STYCZNIOWYM 1863 POD KLUSKAMI. ODDALI SWOJĄ KREW ZA WOLNOŚĆ OJCZYZNY”.
Po 150 latach od bitwy pod Dzietrznikami w prastarej świątyni Kotłowskiej, odsłonięto tablicę poświęconą bohaterskiemu kapłanowi. A harcerze z Mikstatu zaciągnęli honorowe warty.
Ks. Seweryn Nawrocki 1863-1870
- Prodziekan ostrzeszowski w latach 1867/1871, następnie przeniesiony do Grabowa nad Prosną gdzie zapisał się w historii parafii jako ten co pobudził głębie życia duchowego i odbudował kościół po 40 latach nieużytku po pożarze z 1830 roku. Zmarł w 1900 r.
Ks. Tomasz Tomaszewski 1870-1875
- pochowany w Kotłowie
Ks. Walenty Śmigielski 1875-1878
- Urodził się 26 stycznia 1846 r w Dolsku. Proboszcz parafii:
pw. Narodzenia NMP w Kotłowie w latach 1875-1878 i 1879-1881
w Cerekwicy Starej (pow. Ostrów Wlkp.) w latach 1881-1886
w Mącznikach koło Środy Wielkopolskiej w latach 1886-1891
w Wolsztynie w latach 1891-1893
pw. św. Stanisława Biskupa w Ostrowie Wielkopolskim w latach 1893-1906.
Syn Kazimierza i Zofii z Ignaszewskich. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1875 r. w Pradze. Za czasów jego duszpasterstwa parafia ostrowska przeżyła wielki rozkwit, bowiem wybudowano wtedy nie tylko obecną konkatedrę, ale również Dom Katolicki i Konwikt Arcybiskupi.
W latach 1875-1878 był "nielegalnym" proboszczem parafii w Kotłowie. Za świadczenie posług kapłańskich bez pozwolenia władz zaborczych skazany został 17 października 1878 r. przez sąd w Kępnie na 200 dni więzienia. Karę odbywał w dniach od 1 grudnia 1878 r. do 18 czerwca 1879 r. w więzieniu w Ostrowie Wielkopolskim. Jak pisze w wydanych w 1900 r. Wspomnieniach z kulturkampfu 1875-1878, tych 200 dni spędził w celi sąsiadującej z celą, w której w latach 1874-1876 więziony był prymas Polski kardynał Mieczysław Halka-Ledóchowski.
Członek Towarzystwa Przyjaciół Nauk od 1894 r. i Spółki Parcelacyjnej. W latach 1870-1905 ks. Śmigielski był pod stałą inwigilacją władz zaborczych. W Archiwum Państwowym w Poznaniu znajduje się teczka osobowa ks. Walentego z raportami o jego działalności. W jednym z pism określony został jako "fanatische Pole" tzn. fanatyczny Polak.
Pochowany został na cmentarzu na Wenecji w Ostrowie przy ul. Limanowskiego. W uznaniu zasług dla miasta jedna z ulic Ostrowa nazwana została Jego imieniem.
Jego postać pojawiła się w 8 odcinku "Najdłuższej wojny nowoczesnej Europy" – zagrał go Mieczysław Hryniewicz.
Ks. Stanisław Wincenty a Paulo Wiśniewski 1878-1879
- Urodził się 9 lipca 1845.W książce pt. „Moje wspomnienia z walki kulturnej" opisał swoje życie i realia pracy kapłańskiej w czasie najsroższego okresu germanizacji w Wielkopolsce.
Święcenia kapłańskie otrzymał w Gnieźnie w 1874 roku, ale z powodu licznych aresztowań księży i innych represji, jakie spotykały polskich księży, młodzi duchowni nie otrzymali skierowań do pracy duszpasterskiej, lecz sami mieli się postarać o odpowiednie dla siebie miejsca.
Ks. Wiśniewski rozpoczął swoją pracę misjonarską w Antoninie koło Ostrowa Wielkopolskiego. Pracował miedzy innymi w parafiach: kotłowskiej, sławoszowskiej, twardowskiej z magnuszewicką (Magnuszewice), ksiąskiej z włościejewską, górskiej (pod Żninem i słupskiej (pod Rawiczem), w zastępstwie zaś w parafii witaszyckiej i jarocińskiej i innych. Praca misjonarza należała do najbardziej niebezpiecznych. Ksiądz Wiśniewski konspiracyjnie sprawował swoją misję. Często z narażeniem życia, przed polowym ołtarzem odprawiał Msze i udzielał sakramentów. Pracę misjonarza kontynuował aż do końca walki kulturalnej(Kulturkampfu), tj. do roku 1886.
Około 1884 roku ks. Wiśniewski pracował pod Rawiczem w miejscowości Słupia.
Zmarł 27 listopada 1912 w Kębłowie.
Ks. Ignacy Knast 1886-1892
- Urodził się 23 lipca 1831. Święcenia kapłańskie przyjął 18 grudnia 1858. Przyczynił się do powstania w Kotłowie kółka rolniczego liczącego ok. 100 członków. W latach 1888-1892 był prezesem Rady Nadzorczej banku Towarzystwa Pożyczkowego w Mikstacie. Przez wiele lat razem z ks. Augustynem Szamarzewskim był misjonarzem i wikariuszem w Środzie Wielkopolskiej. Następnie przeniesiony na probostwo do Gryżyny gdzie zmarł 22 października 1909 r.
Ks. Józef Jurek 1893-1906
- Urodził się 11 lutego 1858 r. w Odolanowie, jako syn rolnika. Po zdaniu w 1878 r. matury w Królewskim Gimnazjum w Ostrowie Wielkopolskim, rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1879 – 1880 należał do Towarzystwa Literacko – Słowiańskiego. 9 grudnia 1880 r. odszedł z uczelni i rozpoczął studia teologiczne w Würzburgu. Tam przyjął święcenia kapłańskie 29 lipca 1883 r. Pełnił posługę jako wikariusz – misjonarz w czasie kulturkampfu w Piłce i Wągrowcu. Od 1889 r. został administratorem parafii w Nowym Kramsku. Od 25 sierpnia 1890 r. zostaje proboszczem w Mikstacie i Przedborowie. Z dniem 16 grudnia 1892 r obejmuje parafię kotłowską, zarządzając jednocześnie do 14 lipca 1893 r. parafią mikstacką. W 1894 r został prezesem Rady Nadzorczej banku Towarzystwa Pożyczkowego w Mikstacie. W latach 1905 – 1909 zarządzał parafią w Świątkowie, a następnie parafią Kuczków k. Pleszewa, gdzie zmarł 22 kwietnia 1922 r.
Ks. Stefan Jadomski 1906-1915
- Urodził się 30 stycznia 1874 w Chwalęcinie. Święcenia kapłańskie przyjął 4 lutego 1898 r. Był działaczem niepodległościowym i społecznym. W 1904 r. odnotowany jako dyrektor Banku Parcelacyjnego w Przemęcie. W latach 1906-1915 administrator parafii Kotłowskiej, założyciel i prezes Kółka Rolniczego, współpracownik Towarzystwa Pomocy Naukowej im. Karola Marcinkowskiego powiatu ostrzeszowskiego. W 1907 prezes Rady Nadzorczej banku Towarzystwa Pożyczkowego w Mikstacie. Posądzony przez władze pruskie o buntowanie dzieci przeciw nauce religii w języku niemieckim. Uniewinniony, ale dyscyplinarnie przeniesiony z Kotłowa do Strzelec Wielkich w powiecie gostyńskim. W latach 1917-1922 proboszcz w Myjomicach, kapelan powstanczy. Od 1922 r. proboszcz w Skrzebowie koło Raszkowa gdzie zmarł 6 lipca 1923 i został pochowany.
Ks. Roman Wesołowski 1915-1925
- Urodził się w 1877 r. w Ostrowie Wlkp. Był absolwentem tamtejszego Gimnazjum. Studiował teologię w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Poznaniu i Gnieźnie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1904 r. Od 1905 r. był wikariuszem w kościele filialnym parafii Kotłowskiej w Chynowej, a następnie proboszczem w Kotłowie. W latach 1916-1919 prezes Rady Nadzorczej banku Towarzystwa Pożyczkowego w Mikstacie. Przez szereg lat notariusz dekanalny. Od 1925 r. proboszcz parafii Krzywiń, a od 1932 r. dziekan gostyński. W latach 1927-1932 prowadził coroczne misje wśród emigrantów w Niemczech. Zmarł w 1954 roku.
Ks. Teodor Antoni Błażejewski 1925-1941
- urodził się 3 listopada 1873 roku w Chełmnie. Był działaczem społecznym i narodowym, absolwentem Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu. Święcenia kapłańskie przyjął 19 marca 1903 r. Działał w narodowej organizacji “Straż”, od 1917 r. był zwyczajnym członkiem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Jako kapłan posługiwał:
Został aresztowany przez hitlerowców 6 października 1941 roku i osadzony w obozie przejściowym w Konstantynowie koło Łodzi. Kościół do końca okupacji niemieckiej pozostał zamknięty. Następnie 30 października 1941 r. został przewieziony do obozu koncentracyjnego Dachau, w którym dostał numer obozowy 28143. Został tam zamęczony prawdopodobnie 5 marca 1942 r.
Ks. Wacław Perz 1945-1946
- Urodził się 12 grudnia 1909 roku w Grochowiskach pow. Ostrów Wielkopolski, syn Józefa i Julianny z Nowaków. Po ukończeniu szkoły podstawowej, kontynuował naukę w Państwowym Gimnazjum im. B. Krzywoustego o profilu humanistycznym w Nakle n. Notecią. Po zdaniu egzaminu maturalnego wstąpił 1 września 1932 roku do Towarzystwa Chrystusowego w Potulicach. Należał do pierwszego batalionu „Bożej podchorążówki", przyjęty przez samego Założyciela, kard. Augusta Hlonda. Po krótkim aspirandacie i rekolekcjach 15 października 1932 roku rozpoczął kanoniczny nowicjat, który zakończył profesją zakonną 16 października 1933 roku, składaną na ręce Założyciela. Wtedy to padły historyczne już słowa skierowane przez Założyciela do neoprofesów: „Za wami świat, przed wami wyżyny świętości i apostolski trud...". Po profesji ukończył dwuletnie studia filozoficzne w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Gnieźnie, a następnie czteroletnie studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Poznaniu. Wszystkie święcenia kapłańskie, niższe i wyższe - za wyjątkiem diakonatu, który otrzymał z rąk bpa A. Laubitza - przyjął z rąk Założyciela kard. A. Hlonda. Święcenia kapłańskie pierwszego batalionu były 3 czerwca 1939 roku.
Po święceniach i prymicjach do września pełnił obowiązki wikariusza w Czerminie. Od l września miał być przełożonym w bursie dla młodzieży licealnej, którą Towarzystwo Chrystusowe otwierało w Nakle. Zgromadzenie wydzierżawiło tam dom, który miał być początkiem własnego Małego Seminarium, zgłaszali się już kandydaci - niestety do otwarcia nie doszło, z powodu wybuchu wojny. Po wybuchu wojny ks. Perz przyjechał do Gniezna, gdyż tam pracował jego brat ks. Franciszek. Przez kilka tygodni pomagał w kościele oo. Franciszkanów, a potem był kapelanem u sióstr Służebniczek pleszewskich. Po aresztowaniu brata, ks. Wacław wyjechał w rodzinne strony do Grochowisk k. Ostrowa. Na miejscu nie zameldował się i pozostawał w ukryciu obsługując parafię Janków Przygodzki. Jurysdykcję otrzymał uprzednio jako wikary, a kard. Hlond wyjeżdżając z Poznania przedłużył ją wszystkim na czas nieograniczony.
Ks. W. Perz zapisał wspaniałą kartę swojego kapłaństwa. Po zamknięciu kościołów i masowej wywózce księży z Wielkopolski, pozostali jedynie księża nie zameldowani. Utworzyli oni grupę, która prowadziła nadal działalność duszpasterską w ukryciu i konspiracji. Ks. Wacław obsługiwał Bógdaj, Czarnylas, Janków i Odolanów. Udało mu się też otrzymać zameldowanie w miejscowym Arbeitsamcie, przez co mógł swobodnie się poruszać i docierać do potrzebujących z pomocą duszpasterską. Do jego obowiązków należało odprawianie Mszy św., spowiadanie, udzielanie Komunii św., chrztu i zaopatrywanie chorych. Posługi te spełniane były w domach prywatnych. Po zakończeniu wojny do 31 stycznia 1946 roku pełnił obowiązki administratora parafii Kotłów i Chynowa w dekanacie Ostrów Wlkp.
Od lutego 1946 roku rozpoczęła się praca duszpasterska ks. Wacława na Pomorzu Zachodnim. Do września 1946 roku pracował w parafii Królowej Korony Polskiej w Szczecinie. Następnie od października 1946 do stycznia 1949 roku był administratorem parafii Dolice. Później przez dwa lata pełnił obowiązki administratora parafii Nowogard. Od maja 1951 do kwietnia 1954 roku był administratorem parafii św. Jana Chrzciciela w Szczecinie. Następną parafią była Sarbia, gdzie pracował do marca 1957 roku, potem był przez rok administratorem parafii Płoty, skąd został na rok przeniesiony do Pęzina.
Odwołany z Pomorza Zachodniego był kapelanem w parafii Chojnica -Morasko, a od lipca 1962 do grudnia 1966 roku administratorem tej parafii.
Od stycznia 1967 roku powrócił na ziemię szczecińską i został penitencjarzem w Szczecinie-Podjuchach, a od lipca 1969 roku został penitencjarzem przy parafii Serca Pana Jezusa w Szczecinie. Tę funkcję pełnił nieprzerwanie aż do ostatnich chwil swojego życia. Cieszył się wielkim zaufaniem zmieniających się proboszczów i wikariuszy. Przez wiele lat pełnił też funkcję ekonoma domowego, do którego z pełnym zaufaniem zwracali się współbracia. Mimo postępujących lat zawsze był pełen żywotności i służył parafianom i współbraciom. Był wzorem prawdziwej służby kapłańskiej.
Zmarł nagle 25 maja 2000 roku. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 30 maja. Były one wielką manifestacją parafian i duchowieństwa, które dziękowało zmarłemu kapłanowi za tak długą i ofiarną pracę kapłańską. Mszy św. pogrzebowej przewodniczył arcybiskup szczeciński ks. Zygmunt Kamiński, udział wziął też biskup pomocniczy Jan Gałecki, zarząd generalny z przełożonym generalnym ks. Tadeuszem Winnickim oraz wielu współbraci, a także kapłanów diecezjalnych i zakonnych. Homilię podczas Mszy św. wygłosił ks. Edward Szymanek, który podkreślił też wielkie zasługi zmarłego współbrata. Licznemu konduktowi żałobnemu na cmentarzu przewodniczył bp J. Gałecki, on też, nad otwartą jeszcze mogiłą pożegnał zasłużonego nestora kapłanów Pomorza Zachodniego. Ks. Wacław Perz został pochowany w kwaterze chrystusowców na cmentarzu szczecińskim.
Ks. Michał Sujata 1946-1947
- Urodził się w 1911 r. Święcenia przyjął 29 czerwca 1935. Proboszcz w parafii Kotłów, następnie proboszcz parafii w Gostyczynie w latach 1947-1949, a potem administrator parafii pw. NMP w Niemczy w latach 1957-1964.
Ks. Wacław Góra 1947-1968
- Urodził się w 1901 r. Święcenia kapłańskie przyjął 12 marca 1927 r. Brał udział w powstaniu Wielkopolskim. Był wikariuszem w Grabowie nad Prosną, Koźminie, Granowie i Odolanowie, a następnie proboszczem w Biadkach w latach 1935-1938 i od 1947 w Kotłowie. Zmarł 2 września 1968 r. w Kotłowie gdzie został pochowany. Po jego śmierci nastąpił konflikt w parafii wywołany przez nieposłuszeństwo wikariusza ks. Zygmunta Koralewskiego względem decyzji arcybiskupa Antoniego Baraniaka co miało swój skutek w podziale parafii na Rzymskokatolicką i Polskokatolicką.